FAŁSZ. Trzeba pamiętać, że język pisany to przełożenie języka fonicznego, czyli tego odbieranego za pomocą zmysłu słuchu. Dlatego nie każda osoba niesłysząca będzie w stanie go opanować, jako że języki migowe są językami wizualno-przestrzennymi.

FAŁSZ. Nie każda osoba niesłysząca będzie w stanie opanować język foniczny. Dzieje się tak dlatego, że nie słysząc dźwięków, bardzo ciężko, a czasem wręcz niemożliwe jest opanowanie mowy.

FAŁSZ. Sztuka czytania z ruchu warg jest niezwykle trudna i w większości opiera się na domyślaniu, ponieważ wiele liter ma podobne ułożenie ust. Dodatkowo wymaga to ćwiczenia, a każdorazowe zasłonięcie ust ręką, odwrócenie głowy, czy posiadanie wąsów i brody uniemożliwia odbiór. Choć są osoby, które opanowały tę sztukę, nie należy zakładać, że będzie umiała to zrobić każda osoba niesłysząca.

FAŁSZ. Dla niektórych osób ze znacznymi ubytkami słuchu, aparaty lub inne protezy słuchu jak np. implant ślimakowy, są w stanie zapewnić odbieranie dźwięków. Jednak nie jest to równoznaczne ze swobodnym słyszeniem.

FAŁSZ. Język migowy tak jak i język foniczny jest indywidualny dla każdego kraju  i w jego obrębie można spotkać różnice.

FAŁSZ. Osoby g/Głuche są niesłyszące, ale na pewno nie nieme. Mają swój język – Polski Język Migowy, kulturę i historię, dlatego obraźliwym jest określenie „głuchoniemy”.

FAŁSZ. Nauka mowy jest nabywana poprzez naśladownictwo, osoby niesłyszące, nie mogą naśladować dźwięków, których nie słyszą, dlatego opanowanie mowy jest bardzo wymagające i nigdy nie będzie takie jak u osoby słyszącej. Za to słyszący mogą nauczyć się migowego 😉

FAŁSZ. Uszkodzenia słuchu mogą być różne i mieć różne natężenie, jednak osoby zdiagnozowane jako niesłyszące, nie są w stanie usłyszeć głosu niezależnie od jego wysokości, ze względu na zbyt duże ubytki słuchu.

FAŁSZ. Zapytałyśmy o to grupę osób Głuchych i uzyskałyśmy jednoznaczną odpowiedź „nie”. Okazało się, że osoby niesłyszące niekoniecznie chcą słyszeć, a jedynie nie chcą być społecznie dyskryminowane.